Brook Preloader

The debate hasn’t changed, but I have.

Het debat is niet veranderd, maar ik wel

De eerste twee jaar inde raad begon de spanning voor een belangrijk debat al dagen van tevoren. Afgelopen week zat ik tijdens het begrotingsdebat in de Utrechtse gemeenteraad en nu realiseer ik me hoeveel is veranderd. Waar ik vroeger dagenlang met toenemende angst richting de debatten ging en met het hard in mijn keel in de raadzaal zat, leefde ik vorige week met gezonde spanning, maar ook met energie en oprechte zin naar het debat toe. Die realisatie kwam wel even binnen.

Back then: the fear of not being good enough

In die eerste jaren in de gemeenteraad zag mijn voorbereiding op een debat er heel anders uit. Niet zozeer in wat ik deed, maar vooral in hoe ik me voelde. Dagen van tevoren begon de spanning zich op te bouwen. Ik las elk raadstuk wat er te vinden was en soms meerdere keren. Ik ging na of ik alles wel echt goed begrepen had, maakte me zorgen over de interrupties die mijn kant op zouden komen, waarop ik misschien wel geen antwoord had en wat als ik een totale black out zou krijgen. Dus bereidde ik me voor en ik bereidde me voor en voor alle zekerheid nog maar eens. Ik bereidde me voor overdag, in de bus, tijdens het eten en zelfs als ik s’nachts niet kon slapen dan pakte ik mijn laptop er maar bij om, je raad het al, me nog beter voor te bereiden.

I reread the papers, looked for additional information, anticipated possible questions and tried to run through every scenario I could think of. I did this not only because I wanted to do my work well, but above all because I was afraid of not doing it well enough. Even after all that, I never really felt prepared.

Tijdens de debatten werd dat er niet beter op. Ik luisterde naar andere sprekers en was tegelijkertijd bezig met mijn eigen bijdrage en wat ik wilde zeggen, hoe ik het moest zeggen en vooral met wat anderen daarvan zouden vinden. Een interruptie voelde soms niet als een uitnodiging tot debat, maar vooral als een test waarvoor ik kon zakken. Het resultaat was dat ondanks dat ik heel goed wist wat ik wilde en moest zeggen, maar stil bleef en zelf geen interrupties plaatste. Ik was niet gefocust op het debat, maar op het voorkomen van fouten en het resultaat was dat ik mezelf geen ruimte gaf om plezier te hebben in wat ik deed en na een debat nooit een voldaan gevoel had.

Hiervoor was ik niet de politiek ingegaan, ik sta ergens voor en wilde bewust de lokale politiek in om iets terug te geven aan de stad die veel voor mij gedaan heeft. Ergens onderweg heeft de vraag “What do I want to achieve here?” increasingly gave way to the question: “Am I good enough?”

Wat er kan veranderen

Afgelopen week was dat anders. Ik had me goed voorbereid en ik wilde mijn inbreng zo goed mogelijk neerzetten. Ik voelde nog steeds spanning, maar ditmaal gezond en dat terwijl ik nu als fractievoorzitter een grotere verantwoordelijkheid draag en de debatten er niet milder op zijn geworden. Toch was de angst die ik destijds dagenlang voelde en die mijn leven beheerste er niet meer.

In plaats daarvan voelde ik enthousiasme over mijn speech en nieuwsgierigheid naar de interrupties. Ik had oprecht in om het debat aan te gaan, argumenten uit te wisselen, kritisch te zijn en mijn overtuigingen te verdedigen en voelde dat plezier in wat ik doe . Dit is niet van de ene op de andere dag ontstaan. Het is het resultaat van ondanks de angst in “het diepe” blijven duiken, een aantal jaar groeien, ervaring opdoen, fouten maken, soms onderuitgaan en toch weer toch opstaan, mezelf afstoffen en de volgende keer er toch weer staan.

It also prompted me to take a critical look at myself: how much of my behaviour was driven by a need for control, how often I judged myself by standards I would never apply to others, and how much energy I spent trying to prevent mistakes and worrying about other people’s opinions.

Over time, I learnt that being well prepared is not the same as being perfectly prepared; that I do not need to have an answer to everything; that a challenging question is not a judgement on my abilities; and, finally, that my worth does not depend on my performance.

From proving myself to contributing

Het grootste verschil zit voor mij in iets wat op het eerste gezicht misschien klein lijkt. In de beginjaren van mijn eerste raadsperiode was ik tijdens een debat vooral bezig met hoe ik overkwam. Nu ben ik veel meer bezig met wat ik wil bereiken voor de stad. Mijn aandacht ligt nu op de inhoud in plaats van op mijzelf. Ik ben minder bezig met hoe ik overkomen en meer met wat ik wil overbrengen en de focus ligt niet op het voorkomen van fouten, maar op het benutten van kansen.

I dare to be more forthright, respond more spontaneously, rely on my own knowledge, trust my experience and intuition, and above all, be myself. Not because I suddenly know everything or never doubt myself, but because I no longer feel I have to keep proving myself. Preparing is no longer about keeping my anxiety under control; it is about doing the best I can to meet my purpose—to contribute. That makes all the difference.

Healthy nerves are not fear of failure

I can now share with you that when you experience fear of failure, you do not need to avoid tension at all costs. You do need to learn how to shift from fear to healthy tension: tension that comes from caring about something, being involved and feeling responsible. That kind of tension keeps you alert without blocking you.

Die gezonde spanning gaf me ruimte om te genieten kon genieten van het politieke debat, van de dynamiek, van het zoeken naar mogelijkheden en van de momenten waarop je met een goed argument daadwerkelijk iets in beweging kunt zetten. Nu terugkijkend op de afgelopen week realiseer ik me hoe bijzonder dat eigelijk was en wat een weg ik heb afgelegd. Iets wat twee jaar geleden mijn energie kostte is inmiddels iets geworden waar ik energie van krijg.

What if I fly?

De afgelopen tijd ben ik veel bezig met FearLess. Met de vraag hoeveel kansen we laten liggen doordat we bang zijn om te falen. Hoe faalangst ons gedrag beïnvloedt en hoeveel energie het kost om voortdurend te proberen aan verwachtingen te voldoen. Mijn eigen ervaringen en ontwikkeling is daarin misschien wel mijn belangrijkste voedingsbron voor het ontwikkelen van de methode.

Ik weet hoe het voelt om aan de buitenkant zelfverzekerd en ambitieus over te komen, terwijl je van binnen voortdurend twijfelt en hoe eenzaam dat soms kon voelen. Inmiddels weet ik ook hoe bevrijdend het is wanneer dat verandert. Niet omdat je opeens alles kunt of omdat je nooit meer fouten maakt en zeker niet omdat iedereen je geweldig vindt, maar omdat je jezelf niet langer voortdurend hoeft te bewijzen.

That creates room to grow, take risks, show yourself and, above all, be yourself—and to enjoy things that used to make me feel tense.

And then the debate was over

After the budget debate, I thought back to the “old” version of myself in my early years on the city council: the woman who could spend days worrying about everything that might go wrong, preparing down to the smallest detail and still wondering whether it was enough. I wish someone could have told her that things could be different—and eventually would be. That she did not have to work even harder to feel more confident, know everything to make a valuable contribution or earn her place all over again each time. It would have spared me a great deal of unhealthy stress, though perhaps I needed to experience it for myself.

Two years ago, I mainly wanted to avoid falling. Now I am curious about what else I can do. My fear of failure has not disappeared, but this still feels like a victory: it no longer determines how much room I allow myself. There is a sense of freedom in discovering that what once seemed impossible has turned out to be possible.

I hope you can experience that feeling too.